 |
ธวัช มะลิลา...
|
| |
ขอให้ เฮง...เฮง...เฮง กับปีใหม่จีนที่ผ่านมา ใครได้ไปเดินถ่ายรูปแถวเยาวราช หรือว่าไปดูแห่มังกรที่นครสวรรค์อย่าง อาจารย์ธวัช ก็น่าอิจฉาจริงๆ (แอบแซว) แน่นอนครับ! ชายวัยกลางคนปลายๆ คนนี้ อาจารย์ธวัช มะลิลา ผู้ที่หลงใหลมนต์เสน่ห์ แห่งฟิล์ม (จนปัจจุบันเป็นสิงห์ดิจิตอลไปแล้ว) จะมาถ่ายทอดความสุข และเล่าประสบการณ์ที่ตัวเองได้คลุกคลีอยู่กับการถ่ายภาพ มาโดยตลอด ทำให้วันนี้เราได้รับแง่คิดดีๆ จากชายคนนี้กัน
ขอขอบคุณอาจารย์ธวัช มะลิลา ที่สละเวลาให้ทีมงาน PHOTOTECH ได้สัมภาษณ์ด้วยครับ |
| |
 |
| |
| ประวัติคร่าวๆ ? |
แม่คลอดผมที่โรงพยาบาลเสนารักษ์ พญาไท (ปัจจุบันคือโรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า) เมื่อ 19 มิถุนายน 2482 แล้วทั้งพ่อและแม่ก็กระเตงผมไปใช้ชีวิตวัยเด็ก เพื่อได้สัมผัสชีวิตคนบ้านนอก ที่อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ซึ่งที่นั่น ทำให้ผมโชคดีมีโอกาสได้เป็นเด็กวัด เพื่อเรียนหนังสือกับหลวงตาเผื่อน ที่วัดไก่เตี้ย (ปัจจุบันคือวัด ธรรมจักร) ตั้งแต่อายุ 4 ขวบ
ใช้ชีวิตเด็กวัดบ้านนอกจนเรียนจบชั้น ป.3 จึงถูกชะตาชีวิตชักจูงมุ่งสู่เมืองบางกอกเพื่อ เรียนต่อชั้น ป.4 แล้วเรียน..เรียน..เรียน...กระทั่ง เรียนจบ เริ่มชีวิตมนุษย์เงินเดือน อุปสมบท แต่งงาน มีครอบครัว ลงหลักปักฐานมีลูกมีหลาน แล้วใน ที่สุดก็แก่....มาจนถึงวันนี้ |
| |
| ปัจจุบันทำอะไร ? |
| หลังเกษียณอายุตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541แล้ว ก็มีความสุขจากการได้ทำในสิ่งที่อยากทำมานาน ได้ไปในสถานที่ที่อยากไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งมี ความสุขมากกับการได้ถ่ายทอดความรู้เบื้องต้น ในด้านการถ่ายภาพให้กับผู้ที่ยังไม่รู้ ซึ่งทำมาก่อนหน้าเกษียณหลายปีต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน โดยพรรคพวกที่รักการถ่ายภาพร่วมกันจัดทำหลักสูตร “ทางลัดสู่ถนนฟิล์ม” แล้วเมื่อดิจิตอลก้าวเข้ามา ก็เปลี่ยนเป็น “ทางลัดสู่ถนนภาพ” ตอนนั้นมีสอนอยู่ ด้วยกัน 4 คน คือ อาจารย์ธรชัย ศักดิ์มังกร (มังกรดำ), อาจารย์ศรศักดิ์ ศักดิ์บดินทร์, อาจารย์ ภูวพงษ์ ผจญอริพ่าย และตัวผมเอง |
| |
| ทำไมถึงชอบถ่ายภาพ ? |
ผมชอบถ่ายภาพมาตั้งแต่เด็กๆ หลังจาก เก็บเงินที่เหลือจากค่าขนมไปโรงเรียนได้จำนวน หนึ่งก็ได้ซื้อกล้องโกดัก รุ่นราคาถูกที่สุดในขณะนั้นมาหัดถ่ายภาพ แล้วผลงานออกมาดี เป็นที่ชื่นชอบของผู้ที่ผมถ่ายให้ ภายหลังจึงได้เปลี่ยนกล้องระดับสูงขึ้นเป็นลำดับ ฝีมือการถ่ายภาพก็พัฒนาขึ้นมา อย่างต่อเนื่อง ได้รับคำชมว่า “ถ่ายภาพเก่ง ถ่ายภาพได้สวย” จนกระทั่งได้เข้าไปทำงานที่บริษัท ปูนซิเมนต์ไทย จำกัด (มหาชน) เมื่อปี พ.ศ. 2518 ซึ่งที่นั่นมีชมรมถ่ายภาพ จึงเป็นโอกาสเหมาะที่ผมจะได้แสดงความสามารถในการถ่ายภาพให้เป็น ที่ประจักษ์เสียที ผลก็คือ ผมจะได้รับรางวัลก็ต่อ เมื่อมีผู้ส่งภาพน้อยกว่าจำนวนรางวัลที่กำหนด ต่อเนื่องกันหลายครั้ง ทำให้เกิดความสงสัยว่า กรรมการตัดสินภาพเขาใช้อะไรเป็นเกณฑ์ในการ พิจารณาว่าภาพใดสวยหรือไม่สวย ภาพใดสมควรหรือไม่สมควรจะได้รับรางวัล จากความสงสัยใคร่รู้กลายเป็นแรงกระตุ้นขั้นแรก
แรงกระตุ้นขั้นต่อไป ซึ่งถือว่าเป็นส่วน สำคัญที่ผลักดันให้ผมชอบถ่ายภาพก็คือ เมื่อปี พ.ศ. 2502 ผมมีโอกาสได้ไปชมงานนิทรรศการ ภาพถ่ายประเภทจิตรศิลป์ (Pictorial photography) ทั่วประเทศ ครั้งแรก ซึ่งจัดโดยสมาคมถ่ายภาพ แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ภาพทั้งหมดที่นำออกแสดง ล้วนสวยงามประทับใจ เพราะ ไม่เคยพบเห็นภาพสวยๆ เหล่านี้มาก่อน ทำให้คิด ขึ้นมาว่าจะมีสักครั้งหนึ่งไหมหนอ ที่อดีตเด็กวัด บ้านนอกยากจนอย่างเรา จะมีภาพพร้อมชื่อผู้ถ่าย-ภาพซึ่งเป็นของเรา ได้ร่วมจัดแสดงอยู่ในงาน นิทรรศการ และได้รับการตีพิมพ์ลงในสมุดภาพ อย่างนั้นบ้าง มันคงจะโก้ไม่หยอก
ด้วยความอยากดังอยากเด่นเป็นตัว กำหนด ผมจึงต้องเร่งขวนขวายหาความรู้และ ประสบการณ์ทางด้านการถ่ายภาพให้มากขึ้น ด้วยการสมัครเข้ารับการอบรมจากที่ต่างๆ และสมัคร เข้าเป็นสมาชิกของสมาคมถ่ายภาพหลายแห่ง เข้าคลุกคลีกับวงการประกวดภาพ รับฟังการ บรรยายจากวิทยากร รับฟังการวิจารณ์ภาพถ่าย และชี้แนะจากอาจารย์ทั้งหลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สมาคมถ่ายภาพแห่งประเทศไทย ในพระบรมรา-ชูปถัมภ์ หลังจากเป็นสมาชิกมาระยะหนึ่ง ก็ได้รับ เลือกเข้าเป็นกรรมการบริหาร ช่วยงานสมาคมฯ ต่อเนื่องเกือบ 10 ปี ในหลายหน้าที่ รวมทั้งได้รับ มอบหมายให้ทำหน้าที่เป็นเลขาธิการสมาคมฯ ระหว่างปี พ.ศ.2534-2535 ด้วย |
| |
|
| |
| ถ้าพูดถึงอาจารย์ธวัช ภาพถ่ายของเขาจะเป็น อย่างไร ? |
เคยมีคนถามผมว่าผมชื่นชอบการถ่ายภาพประเภทใดเป็นพิเศษหรือเปล่า บอกได้เลยว่าแนวทางการถ่ายภาพที่ผ่านๆ มานั้น ผมชอบทุก ประเภทใกล้เคียงกัน ไม่ว่าจะเป็นภาพบุคคล สถาปัตยกรรม ทิวทัศน์ มาโคร ไฟกลางคืน ฯลฯ เพราะแต่ละที่แต่ละแห่งนั้น เราสามารถจะเลือก ถ่ายภาพได้หลากหลายประเภท ขึ้นอยู่กับว่า ณ ช่วงเวลานั้น สภาพแสงเป็นอย่างไร? ทิศทางแสง เป็นอย่างไร? เรื่องราวเป็นอย่างไร? เหมาะกับการ ถ่ายภาพประเภทใด? ฯลฯ |
| |
|
